Chocolate Hare

first months, many places, a couple of friends

2011-11-28T12:32:00.000-08:00

let's have a picnic

2011-08-19T06:47:00.000-07:00

That was a definitely brilliant way to spend one of Sundays in this year's August. Best music to chill out in the sun, a couple of treats and awesome company made each one of us smile, dance and, well, show gladness in a few alternative ways.

Thanks to all who have attended!

recently made

2011-07-05T08:19:00.000-07:00

nothing can we hide

2011-07-05T07:58:00.000-07:00

So what exactly do holidays make us do...?

Naprawdę, nic konkretnego.

a few days of nothings. as it seems at the very first sight.

2011-06-21T15:56:00.000-07:00

Girls laugh, girls cry, girls dance, girls paint, girls drink, girls think aloud, girls drive, girls make faces, girls dress-up, girls get naked, girls invent, girls damage.

In general, we can have incredibly great fun on our own.

Let's make a tribute to GIRLISHNESS.

Dear, it flows

2011-03-17T12:16:00.000-07:00

Listening to Cloud Nothings, floating somewhere between the night sky and the surface of my desk, bathing in watercolours.
Some nights are poetry.

diabeł tkwi w szczegółach

2011-03-16T07:39:00.000-07:00

details details, oh you magical details.

see the author's portfolio !

it's here

koło co nie jest okrągłe

2011-03-12T02:32:00.000-08:00

Patrzę w niebieskie niebo, jeszcze trochę zimne, i przypominam sobie pochmurne niebo, jeszcze trochę ciepłe. Ach, te przypadki.

Paris Blue

2011-03-06T08:47:00.000-08:00

Finished and filmed work. Finally.

Thanks to Adam for his great help with filming.

(click to see his youtube srteam)

A booksong is what I call an alternative to a viedoclip.

Inspired by the song Paris Blue by Lykke Li I developed the idea and created a booksong of the same title as a unique illustration to the music.

Here is a video that presents the entirety - interaction between the book as an objects, the illustrations and the song.

ciekawostka?

2011-02-19T06:58:00.000-08:00

lubię

ALEKSANDRA NIEPSUJ

polecam

The London story

2011-02-01T13:27:00.000-08:00

Unfortunately, pictures from Paris did not survive. Here is the London story, though.

A good one, I think.

eat well !

2011-01-24T14:44:00.000-08:00

Swoje, w odpowiedzi na serial, którego nie dało się oglądać i paplaninę rodziców.

My own. Alternative to a unwatchable tv show and parents dull blah blah blah...

Huge recommendation, by the way.

c is both for clumsy and cool

2011-01-24T14:00:00.000-08:00

Nie moje, cudaczne, nieudolne, FANTASTYCZNE.

Not mine, bizzare, clumsy, TERRIFIC.

good good good. Seongyong Lee.

2011-01-24T08:07:00.000-08:00

Proste. Innowacyjne. Świetne.

Simple. Innovative. Brilliant.

more on the website: www.seongyonglee.com/

lay your head next to mine

2011-01-18T07:40:00.000-08:00

Do you have Klimt in your bed?

I do.

animals animals

2011-01-15T17:25:00.000-08:00

Straight to bed.

sketchbook

2011-01-13T04:34:00.000-08:00

More or less old sketchbooks are finally reaching some better place than my messy desk. Wish them all the best, good luck and kisses.

Feel free to enlarge.

wine addict...

too lazy to get a real envelope

Odkopane starocie i niestarocie. Przy wtórze Brahmsa zebrane z zaśmieconego biurka i wrzucone do komputera. Krzyżyk na drogę.

Raczej szara egzotyka

2010-10-20T00:14:00.000-07:00

Czasem, o poranku wczesnym i zimnym, głowa nie wie, gdzie jest, a ja nie wiem, co mam myśleć.

Stopklatki. Dużo o niczym.

2010-10-13T13:47:00.000-07:00

Tak gadasz, kiedy nachodzą Cię myśli w liczbie co najmniej paru tysięcy. Nikt nie wie, co masz na myśli. Ty sam do końca nie wiesz.
Po prostu chciałbyś lecieć. Nie koniecznie daleko. Wysoko.

Może to jednak mało, a o wszystkim...

15 spojrzeń

2010-10-11T08:43:00.000-07:00

Od początku lata do końca września. Piętnaście razy. Piętnaście pstryknięć. Piętnaście par oczu. W różnych kolorach.

Ach, tak. To nie koniec.

Brud, rozespanie i stare gazety.

2010-10-08T15:27:00.000-07:00

Po zaprzestaniu działania i odwołania wszelkich zamiarów następuje przejście w letarg. W niektórych przypadkach - w tryb nocny.

nieporządna

porządniejsza

Stopklatki. Pod chmurami.

2010-09-12T14:08:00.000-07:00

Usiadła i wlepiła wzrok w szybę, za którą nie było widać nic, prócz balustrady balkonu i jednej, trochę nieśmiałej gwiazdy. Stwierdziła, że nie warto słuchać rozmów dobiegających z parteru, więc włączyła muzykę.

też włącz

Potem wzięła duży łyk herbaty lukrecjowej i zaczęła myśleć wstecz. A od jakiegoś czasu wstecz było głównie niebo.

Niby lekarstwo na bezsenność?

2010-09-11T17:46:00.000-07:00

Lekarstwo? Niby to herbata, ładne myśli i kojąca muzyka. Naprawdę - to jedna krótka i niezrozumiała rozmowa przez telefon.

Poza tym całym przeżywaniem uśmiecham się do zdjęć. Przedostatnich w wakacje.

Idą chmury, wieje wiatr.

2010-08-31T01:51:00.000-07:00

Nie jestem pewna, co się dzieje. Więc zakładam słuchawki, wciskam PLAY i wychodzę.

Cztery noce zepsutej młodzieży

2010-08-25T15:37:00.000-07:00

Błyska flesz, żyjemy mocno, co noc pozbywamy się świadomości.
(Materiał nieprzemyślany, przygotowany na potrzeby Vogue.)

Poza płótnem

2010-08-25T00:07:00.000-07:00

Nie byłam pewna i nadal nie całkiem jestem, co napisać przy tej okazji. Chodzi o zafascynowanie. Jak zwykle zresztą. Ale chodzi też o to, jak bliskie dzieł sztuki nowoczesnej są zwykłe szkice mistrzów sprzed setek lat. Stanowiące zaledwie ćwiczenie rysunki.
Zaczęło się oczywiście od przypadku.
No, chyba, że według Ciebie nie istnieją przypadki. Niech będzie.

Wszystko to Michelangelo. Poza Kaplicą Sykstyńską.

Stopklatki. O marzeniach.

2010-08-15T04:53:00.000-07:00

Nie lekceważ poziomek. Są małe - to fakt. Ale kiedy, po zjedzeniu jednej, jedynej poziomki, zaciśniesz powieki bardzo mocno, wytężysz słuch do wewnątrz i podskoczysz trzy razy tak wysoko, jak tylko potrafisz - sprawisz, że spełni się czyjeś marzenie.

Gdyby wszyscy wiedzieli o poziomkach...

Stopklatki. Obrazki z wakacji.

2010-08-13T16:36:00.000-07:00

The bees
They came crying
They said: "I take my time"
You take your time
Please take your time.

Opowieść o dwóch pięknych miesiącach. Cz. 2.: Jedna długa noc i dwa krótkie dni.

2010-07-14T05:02:00.000-07:00

Jak, zamiast skończyć jedno, zacząć coś zupełni innego?...
Śmiejąc się z zamkniętymi oczami całą noc. A potem nagle, kiedy je otworzysz, widzisz świt i mnóstwo dziwnych ludzi. Więc śmiejesz się dalej.

A potem, sam nie wiesz kiedy i jak to się złożyło, zasuwasz z wielkim, wypchanym plecakiem do miejsca, gdzie nie byłeś od bardzo dawna.

Ja tłukłam się z jednego końca Trójmiasta na drugi i z powrotem w jednym, jedynym celu. Żeby wreszcie się wyspać.

A w drodze miałam wrażenie, że świat dobrodusznie postanowił, że przez te kilka godzin może się nic nie dziać...

Jeden dzień minął w trzy minuty...

Opowieść o dwóch pięknych miesiącach. Cz. 1.: Zagubieni w słońcu, muzyce i w tłumie

2010-07-10T15:28:00.000-07:00

W tych dniach byliśmy lepcy i niewyspani. Od chwili przebudzenia czekaliśmy na życiodajny zmierzch, który potem zmuszał do ogromnej, grupowej czułości dla zachowania resztek ciepła w ciele, skakania jak oszalali i wykrzykiwania słów w obcych językach...

Randomly satisfied people

2010-06-29T10:45:00.000-07:00

Odetchnięciu latem towarzyszy rozluźnienie wszystkich mięśni (Uwaga! Poza sercowym!) oraz zwielokrotnienie wydzielania serotoniny.

A potem pojechaliśmy w podróż, żeby złapać do torby setki stroboskopowych świateł. A słońce jechało z nami w wagonie.

koraliki

2010-05-24T14:16:00.000-07:00

Siadając na swoich piętach zastanawiała się, czy bezczynność jest naprawdę pusta i taka rzeczywiście bezczynna. Cała w plamy i umazana, pozwoliła swoim falom mózgowym dopasować się do muzyki. Potem podrapała się po głowie. Miała zimne od wiatru włosy, a zegarek pokazywał 20:24. Na prawo od zegarka leżał długopis.
Podrapała się jeszcze raz w to odrobinę wklęsłe miejsce prawie na czubku głowy i napisała:

PLAN NA WIECZÓR

- zdrapywanie lakieru samochodowego z paznokci

- nurkowanie w wannie
- szukanie mydła w wannie
- cztery szerokie uśmiechy
- rozklejanie i zlepianie rzęs na wodę
- śpiewanie do suszarki
- nauka nowego słówka w suahili
- liczenie kwiatów na nocnej koszuli
- wycinanie gwiazdek z kolorowego papieru
- przyklejanie gwiazdek na ściany
- wymyślanie
- słuchanie cichnących świerszczy

W każdym maleńkim koraliku odbijają się kolory zachodzącego słońca - pomyślała.

posklejane, ubrudzone. uśmiechnięta i wsłuchana.

2010-05-20T13:41:00.000-07:00

Dzień od początku zapowiadał się dobrze. Potem odebrałam telefon. A potem było już tylko lepiej.
Po szerokich uśmiechach wiatr i słońce wygrzały plecy. Zęby pokazały u dentysty, na co je stać, unikając wiertła.
Trochę później dwa iksy popłynęły głośnikami i nie przestały owijać mi głowy aż do ciemnego końca dnia.
A koniec miał smak budyniu, tekturową fakturę i był trochę brudny.

I posklejany bez większego porządku. Tak, jak wszyscy lubimy.

Neck, chest, wait to floor
Easy to take you could take me in fours

Umiem poprawnie wymówić nazwę tego miasta

2010-05-05T15:13:00.000-07:00

Zaliczono wszystkie punkty planowe widoczne na wydruku.
Dodatkowo:
Uściskałam zaprzyjaźnionego sobowtóra Audrey Hepburn.
Rysowałam i narysowałam.
Znalazłam starocie za grosze.
Kupiłam okulary Grace Jones.
Zeszłam do podziemi na najlepszą muzyczną imprezę swojego krótkiego życia.
Napełniłam się nieojczystymi słodkościami.
Zeswatałam swoje nogi z rowerem.
Odetchnęłam.

Nie znalazłam tylko aparatu z sennych marzeń. Niewielki minus.
Mimo przewianego na pewnej wyspie mózgu i permanentnego skłócenia, wyjazd wypadł O TAK!

Stokrotne dzięki za użyczenie zdjęć. Dla Kasi D.

Wstęp do poprawnej wymowy nazw miast niderlandzkich

2010-05-01T01:31:00.000-07:00

Co widać na twarzy?
Odpowiedź jest prosta i brzmi trochę jak warkot silnika w ogórku...:
Wszystko.

Bardzo, bardzo niewłaściwe podejście do życia

2010-04-13T13:39:00.000-07:00

Czasem znajdujesz się w sytuacji bez wyjścia. Czasem w sytuacji z setkami możliwych rozwiązań... To nie jest żadna z nich. Odczuwam tylko bezpodstawną potrzebę dzielenia się swoim mózgiem wraz z zawartością.
Do życia można mieć ostatecznie niewłaściwe podejście. O ile tylko to życie na M i K. Jednocześnie.

deszcz z innego kontynentu

2010-04-02T15:52:00.000-07:00

Humtatowe. Zapiera dech w piersiach. Pozazdrościłam jak mało kiedy. I mało komu.
Czyli powód powstania cyklu Rodzinne Paradoksy. Ekwador.

Jak można płynąć. Jak zbudować w sobie symfonię.

2010-03-12T07:12:00.000-08:00

Zasypia przy dżwiękach harmonijki. Takiej jaką miał Włóczykij. Tylko, że nie ma z niego nic, prócz muzyki.
W piątki jest muzyka. Cicha, doprowadzająca do obłędu, z reguły ciężkostrawna. Wypływa ze wszystkiego wokół, pełno jej w zakamarkach klawiszy kalkulatora, wytrąca się z herbaty, wygrzebuję ją spod paznokci. Muzyka sadza mnie z powrotem, kiedy z niejasnych przyczyn moje ciało podrywa się z krzesła. Muzyka poprawia uwierające okulary, do których nie mogę przywyknąć. Spływa po sierści kota...
W piątki są dziwne kształty przed oczami, kiedy tylko opuszczam powieki. Jest mrowienie w zmarzniętych dłoniach i w rozpuszczającym się mózgu. Są puchowe poduszki, na których się leży i mruczące poduszki, które leżą na człowieku.
Jest wspomnienie ostatniej kawy i myśl o najbliższym kieliszku szampana. Są skrzypce nagle przeszywające lewe płuco, jak strzała. Jest coś, co kwitnie zaraz obok niewidocznej po nich rany...

Z uśmiechem na myśl o Agu.

Z galeriami sztuki za pan brat

2010-02-10T11:43:00.000-08:00

Z:
1. włączonymi obowiązkowo Gimpem i Photoshopem
2. nutą tęsknoty za ulubionym pieścidełkiem w przedmiocie tableta
3. Micachu w tle
podsumowuję dzień.
Udany, bo muzealny, bo rysunkowy, bo kreatywny, bo uśmiechnięty, bo muzyczny, bo fotograficzny.
Poszerzanie horyzontów ogłaszam swoją największą pasją.

Brak tytułu oblepiony nie mniej ode mnie samej

2010-02-09T03:22:00.000-08:00

Tonę w Gombrowiczu. Ładuję się Gombrowiczem. Mój mózg kipi od Gombrowiczowskiej myśli, przetwarza ją i akumuluje gdzieś w organizmie, rozpuszczoną w litrach miętowej herbaty. Odkładam książkę na godzinę czy dwie, gdy czuję kłucie sumienia, nawracającego mnie do nauki, ale po kilkunastu stronach Historii sztuki czuję znudzenie wymieszane z dziwnym przyciąganiem zza pleców. Za plecami leży Dziennik... I wracam do tych słów lekkich, a naładowanych, skupionych, ukierunkowanych i szaleńczo wolnych jednocześnie. Tonę znowu, zanurzam się po brodę, po nos, po czubek głowy odciążonej z włosów i czytam. Dla lepszego przetwarzania słowa zapijam, rozrzedzam je kolejną herbatą podaną w odrażającym kubku, który wyjątkowo jakoś mi umyka. Brzydota mi umyka, przepędzona dlikatnym ruchem Gombrowiczowskiego lekkiego wywodu.
I zastanawiam się, na ile to co teraz piszę, jest przesiąknięte nim. Do jakiego stopnia pozwoliłam jego słowu wpić się w moje słowo, jego myśli oblepić myśl moją. Nie wiem, nie mam pojęcia, ale pozwalam sobie na takie czerpanie, na takie oblepienie, bo nie pozostaję w tym bierna. Nie wyłupiam sobie oczu, by wstawić nowe. Zakładam okulary i przez ich nowe-stare szkła pozwalam moim oczom patrzeć na wszystkie strony.
Czerpię przyjemność, upajam się, dostarczam mózgowi swojemu słodko-kwaśnej w smaku używki, dawkując ją świadomie i trzeźwo, lecz jakby trochę poza sobą. A wtem myśl mi przez głowę przechodzi, że i tu po śladach Gombrowicza idę, tegoż wskazówek się trzymam i styl jego, już nie pisarski, ale ogólną postawę wobec własnego pisania przyjmuję jako swoją.
Zatrucie to minie, wiem o tym i tymże sposobem się uspokajam. Acz tylko na pokaz się uspokajam, dla innych raczej, nie dla samej siebie. Bo mnie zatrucie to odpowiada. Ba, upaja mnie i do półdzikiego stanu jakiegoś doprowadza. Nie śpieszno mi wyzbywać się tego narkotycznego stylu Gombrowicza...

New Year! 365 days more for our crazes!

2010-01-07T11:11:00.000-08:00

Przytulając stary rok na pożegnanie, a potem rzucając się w wir tańca i Bóg jeden wie czego jeszcze, krzyknęłyśmy: Kolorowego Nowego Roku!

A jak angina, arogancja i Turowska

2010-01-03T12:58:00.000-08:00

Zbawienie nadchodzi.
I nadeszło i przeszło i może nawet pomogło...

Aparat fotograficzny w roli stracha nie na standardowe wróble, a na bakterie anginy, poczuł się wyjątkowo komfortowo. Tym samym rozpanoszył się w zainfekowanym pokoju do tego stopnia, że ośmielił się grzebać w prywatnych notatkach A.T., bezprawnie dokumentować księgozbiór tejże, a nawet napastować innych domowników.
Jako jednak pierwszorzędnemu ratownikowi medycznemu nikt
nie odważył się zwrócić uwagi. Ba! Łotr wypił nawet przeraźliwą masę herbaty, najadł się za czworo ciastek lukrecjowych (mimo iż ponoć gardzi lukrecją!) i wyłudził niemałą kolację.

A biedna chora, doszczętnie zakażona i pozbawiona tym samym możliwości racjonalnej oceny sytuacji, tak dobrze się bawiła...

Recent days of disfunctions

2009-12-28T15:53:00.000-08:00

Refleksy na pyłku pszczelim

2009-12-25T03:08:00.000-08:00

Ja naprawdę cieszę się z tej Nocy.

Aparat to tylko wykrzyknik przy okrzyku radości.

Potrzebuję kolęd do muzyki Mario Bros.

Targ staroci. Myśli, zdjęcia i piosenki.

2009-11-12T01:03:00.000-08:00

♥ ♥ ♥

27.: Zagłada mieszkania numer pięćdziesiąt

2009-10-27T12:12:00.000-07:00

Pierwsza runda zmagań z Mistrzem i Małgorzatą zakończona. Huknął gong rozpoczynający drugą: na gruncie znudzenia poślednimi lekturami wyrasta, obok miłości do Gombrowicza, fascynacja Bułhakowem.
Jest w czytanych książkach coś strasznego i niesamowitego jednocześnie. Doczekawszy się swojej szansy, wchodzą do głowy, w usta, obejmują człowieka tak, że zanim się spostrzeże, zaczynają definiować jego, jak on chciał definiować książkę. Potem wczepiają się małymi fragmentami gdzieś we włosach czy pod okiem i już po skończonej lekturze zostają tam na zawsze...

R. M. Isaiah - Master and Margarita

Be mad and escape

2009-10-25T12:51:00.000-07:00

Zdjęcia ku uciesze nie wiadomo kogo. Sobota rano, błoto, mróz, złowieszczy krajobraz.
Potrafimy bawić się jak nikt inny...
I za to się tak uwielbiamy.

Have no more appointments today...

2009-05-28T11:44:00.000-07:00

Right... So having fun must be our greatest hobby. Helpless forever-kids...